Thursday, February 17, 2005

கண் பேசும் வார்த்தைகள்

மாயவரத்தில் வெங்கட்ராமன் டாக்டரை தெரியாதவர்கள் இருக்கமுடியாது. அதுவும் திவான்பகதூர் தி.அரங்கச்சாரியார் தேசீய மேல்நிலைப்பள்ளியில் படித்தவர்களுக்கு அந்த குள்ளமான, குண்டான உருவமும் கீச்சு குரலையும் மறக்கவே முடியாது. சின்னவயதில் உடம்பெல்லாம் ஊதிப்போய் புசுபுசுவென்று என்ன வியாதியென்றே தெரியாமலிருந்த எனக்கு ஏதோதோ ட்ரீட்மெண்ட் கொடுத்து இந்த நிமிஷம் வரை உயிரோடு இருக்க காரணமாக இருக்கிறவர். எந்த வியாதிக்கும் ஊசியை கையிலெடுக்காத டாக்டர்; ஆனால் சாதாரண காய்ச்சலுக்கே கூடை நிறைய மாத்திரையை எழுதிக்கொடுத்து பர்ஸை காலி பண்ணுகிறவர். ஸ்கூலுக்கு டோனேஷன் கொடுக்க வசதியில்லாதவர்களுக்கு பிரிஸ்கிரிப்ஷன் பின்னாடி அவர் கிறுக்கி எழுதி தருவது நேஷனல் ஹைஸ்கூல் அக்கெளண்டடுக்கு நன்றாக புரியும். கிளினிக், ஸ்கூல் தவிர அவ்வப்போது லயன்ஸ் கிளப் அலுவலகத்திலும் அன்னாரை நான் பார்த்ததுண்டு.



நிறைய பேருக்கு தெரிந்த நல்ல டாக்டர்தான். ஆனால் தெரியாத விஷயம், முப்பது கண் பார்வையற்ற குழந்தைகளை வைத்துக்கொண்டு அவர் நடத்தும் காப்பகம்தான். புதுத்தெருவிலிருக்கும் தருமபுர ஆதினத்தின் கட்டடித்தில்தான் காப்பகம் இருக்கிறது. முப்பது பேருக்கும் கண்பார்வை சரிவர தெரியாது என்பதை தவிர பெற்றோர்களால் கைவிடப்பட்டவர்கள் என்கிற ஒற்றுமையும் உண்டு. ஆறு வயதில் ஆரம்பித்து பதினெட்டு வயது வரை விதவிதமான பையன்கள். எல்லோரும் தவறாமல் ஸ்கூலுக்கு போய் படிக்கிறார்கள். போட்டிருக்கும் துணியிலிருந்து படிக்கும் ·பெரயில் எழுத்து புத்தகம் வரை எல்லாமே டாக்டரின் சொந்தப் பணம்தான். முப்பது பெட்ஷீட்களை கொண்டு போய் கொடுப்பதற்காக இரண்டு முறை அலைந்து டாக்டரிடம் பர்மிஷன் வாங்க வேண்டியிருந்தது. எதைக் கொடுத்தாலும், யார் கொடுத்தாலும் வாங்கக்கூடாது என்று கண்டிப்பான உத்தரவு.



காலை எட்டரை மணிக்கே இவர்களின் ஊர்வலம் ஆரம்பமாகிவிடுகிறது. ஒருவர் கையை இன்னொருவர் பிடித்துக்கொண்டு வரிசையாக தெருவில் நடக்க ஆரம்பிக்கின்றனர். புதுத்தெரு, மாயூரநாதர் கீழ வீதி வழியாக நேஷனல் ஹைஸ்கூல். திரும்பவும் சாயந்திரம் ஒருவர் கையை இன்னொருவர் பிடித்தபடி மீண்டும் காப்பகம். ஆதரவற்ற குழந்தைகளை வைத்துக்கொண்டு காப்பகம் நடத்துவது இன்னொரு பிழைக்கும் வழியாகிவிட்ட காலத்தில் யாரையும் சார்ந்திருக்காமல், யாரிடமும் கையேந்தாமல் தனியரு மனிதராக காப்பகம் நடத்துவதற்கு நிறைய மனது வேண்டும். அக்கம்பக்கத்து மக்களும் தங்களது பிறந்தநாள், திருமணநாளன்று இந்த கண்பார்வையற்ற சிறுவர்களுக்கு ஏதாவது செய்ய ஆசைப்பட்டு விடாப்பிடியாக டாக்டரிடம் அலைந்து பர்மிஷன் வாங்குவது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.



கண்பார்வையற்றவர்களெல்லாம் சென்னையில்தான் அதிகமாக இருக்கிறார்களோ என்கிற சந்தேகம் எனக்கு ரொம்பநாளாக உண்டு. எலெக்டிரிக் டிரெயின், பஸ்ஸ்டாப் என நிறைய இடங்களில் தட்டுத் தடுமாறும் இவர்களை சென்னையில்தான் அதிகமாக பார்க்க முடிகிறது. மூன்றில் இரண்டு பேராவது உதவி செய்ய ஓடி வருகிறார்கள். எதற்காக கஷ்டப்பட்டு பஸ் பிடித்து, ரயில் ஏறி அலைகிறார்களோ என்று சில சமயங்களில் கேட்கத் தோன்றும். நிறைய பேர் இப்போதெல்லாம் பிச்சையெடுக்கப் போவதில்லை என்பது ஆறுதலான விஷயம். கைவசம் ஏதாவது ஒரு தொழில் இருக்கிறது. அதேபோல பார்வையற்றவர்களை பார்க்கும்போது உச் கொட்டுவர்களெல்லாம் குறைந்திருக்கிறார்கள். அவர்களும் நம்மை மாதிரிதானே என்கிற மனப்பக்குவம் வந்துவிட்டதா அல்லது இரக்க மனப்பான்மையே போய்விட்டதா.. புரியவில்லை!



டாக்டரின் காப்பகத்திலிருந்து போது பழைய ஞாபகம். என்னோடு ஒன்பதாம் கிளாஸில் கொஞ்ச நாள் படித்த அந்த கண்தெரியாத நண்பருக்கு இந்த உதவிகளெல்லாம் கிடைத்திருந்தால் படிப்பை தொடர்ந்திருப்பார். அபாரமான ஞாபக சக்தி. சக மாணவன் பாடத்தை படிக்க படிக்க கிரகித்துக்கொள்ளும் மூளை. செலவு செய்ய ஆளில்லாத காரணத்தால் படிப்பு பாதியிலேயே நின்று போனது. இப்போது எங்கிருக்கிறார் என்பது தெரியவில்லை. ஆனால், நிச்சயம் மோசமான நிலையில் இருக்க மாட்டார். எஸ்டிடி பூத்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் பார்வையற்றவர்களை பார்க்கும்போதெல்லாம் அவர் ஞாபகம்தான் வரும். அப்படியே எங்கேயாவது உட்கார்ந்திருந்தால் கூட நாமாக பார்த்து அடையாளம் கண்டுகொண்டால்தானே உண்டு. உலகம் ரொம்ப சின்னதுதான். என்றைக்காவது ஒருநாள் என் கண்ணில் மாட்டாமலா போய்விடுவார்?

5 comments:

  1. instresting news,nice presentation

    ReplyDelete
  2. Touching blog, Ramki. Recently, I saw the movie "BLACK" and realized that it is an unimaginable world they are living in. In the world of short-sighted, self-centric and coward men, they are aliens. Their courage and determination can be compared to none. Kudos!
    Somu

    ReplyDelete
  3. ராம்கி இது போன்ற நல்லவர்களை அடையாளம் காட்டுங்கள். (சுனாமி வந்தபோது சொல்லப்பட்ட தகவல்: பணம் மற்றும் பொருட்களுக்கு பஞ்சம் இல்லை, ஆனால் அதை வினியோகம் செய்யவும் ஆறுதல் சொல்லவும் ஆட்கள்தான் இல்லை. அப்போது நீங்கள் செய்த சேவை மகத்தானது... ) உடலுழைப்பை தர இயலாத ஒரு சூழ்நிலையில் பொருளுதவியாவது செய்து திருப்தி அடையும் சூழ்நிலையில் என்னோடு சேர்த்து பலர் இருக்கிறோம்... ஏதாவது வகையில் நாங்களும் இதுபோன்ற செயல்களில் சிறு அளவாவது பங்கெடுக்கலாம் என்ற சூழ்நிலை வாய்ப்பின் சொல்லுங்கள். காத்திருக்கிறோம்.

    ReplyDelete
  4. முகமூடியாரே,

    நன்றி. நிச்சயம் செய்கிறேன். தற்போது கூட இரண்டு திட்டங்கள் என் கைவசம் உள்ளது.

    1. மூன்று மாணவர்கள் கல்வித்தொகை சம்பந்தமான உதவி கோரியிருக்கிறார்கள்.

    2. மயிலாடுதுறை- மாப்படுகை பக்கத்தில் ஒரு ஆரம்பப்பள்ளி. மாணவர்கள் குடிதண்ணீருக்காக தெருமுனை வரை போய் திரும்ப வேண்டியிருக்கிறது. இரண்டு தண்ணீர் டிரம் இருந்தால் வசதியாக இருக்கும். தினமும் தண்ணீர் நிரப்பி பத்திரமாக பார்த்துக்கொள்ள ஸ்கூல் ஆயா தயாராக இருக்கிறார்.

    இந்த இரண்டு திட்டங்களுக்கும் ஆகும் மொத்த செலவே 3,000 - 4,000 ரூபாய்க்குள்தான் இருக்கும். ஸ்கூல் திறப்பதற்குள் இரண்டில் ஏதாவது ஒன்றையாவது செய்துமுடிக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். விரிவாக புகைப்படத்துடன் ஒரு பதிவு போடுகிறேன். எல்லோரும் சேர்ந்து முடிவு செய்யலாம்.

    ReplyDelete
  5. ராம்கி....... நல்லவர்களும் உலகினில் இருக்கிறார்கள் என்று நிரூபிக்கும் பதிவு.
    வாழ்த்துக்கள். இது போல அரிய மனிதர்களை அடிக்கடி படம் பிடித்துக்காட்டுங்கள்

    ReplyDelete